Виздоксо в порошке — инструкция по применению

Инструкция по применению виздокса в порошке, описание действия препарата, показания к применению порошка виздокса, взаимодействие с другими лекарствами, применение виздокса (порошок) при беременности. Инструкции:
Торговое название: Виздоксо
Международное название: Доксорубицин
Лекарственная форма:
Порошок лиофилизированный для приготовления раствора для инфузий 10 мг и 50 мг
Показания к применению:
Атс классификация:
L Антинеопластические и иммуномодулирующие средства
L01 Антинеопластические средства
L01D Цитотоксические антибиотики и родственные препараты
L01D B Антрациклины и родственные соединения
Фарм. группа:
Противоопухолевые антибиотики. Антрациклины. Код АТС L01DB01
Условия хранения:
Хранить в защищенном от света месте при температуре не выше 25 °С. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
2 года. Препарат не применять по истечении срока годности, указанного на упаковке.
Условия продажи: По рецепту
Описание: Лиофилизированная масса красного цвета.

Состав виздокса в порошке

Активное вещество виздокса

доксорубицина гидрохлорида 10 мг или 50 мг
10 мг немесе 50 мг доксорубицин гидрохлориді

Вспомогательные вещества в виздоксе

лактозы моногидрат, метилпарабен
лактоза моногидраты, метилпарабен

Показания к применению порошка виздокса

  • острая лимфобластная лейкемия
  • острая миелобластная лейкемия
  • опухоль Вильмса
  • необластома
  • саркома мягких тканей и костей
  • рак молочной железы
  • карцинома яичника
  • переходно-клеточная карцинома мочевого пузыря
  • рак щитовидной железы
  • карцинома желудка
  • болезнь Ходжкина
  • злокачественная лимфома
  • жедел лимфобласты лейкемияда
  • жедел миелобласты лейкемияда
  • Вильмс ісігінде
  • необластомада
  • жұмсақ тіндер мен сүйектің саркомасында
  • сүт безінің обырында
  • аналық бездер карциномасында
  • қуықтың өтпелі-жасушалық карциномасында
  • қалқанша бездің обырында
  • асқазанның карциномасында
  • Ходжкин ауруында
  • қатерлі ісікті лимфомада

Противопоказания виздокса в порошке

  • повышенная чувствительность к доксорубицину или другим компонентам препарата, к другим антрациклинам и антрацендионам
  • выраженная миелосупрессия
  • выраженная печеночная недостаточность
  • тяжелая сердечная недостаточность и аритмия, недавно перенесенный инфаркт миокарда
  • предшествующая терапия другими антрациклинами или антрацендионами в предельных суммарных дозах
  • ветряная оспа, опоясывающий герпес
  • введение в мочевой пузырь противопоказано при инфекциях мочевыводящих путей, воспалении мочевого пузыря, гематурии
  • детский и подростковый возраст до 18 лет
  • беременность и период лактации
  • Доксорубицинге немесе препараттың басқа компоненттеріне, басқа антрациклиндерге және антрацендиондарға жоғары сезімталдықта
  • айқын миелосупрессияда
  • бауыр қызметінің айқын жеткіліксіздігінде
  • жүрек қызметінің ауыр жеткіліксіздігінде және аритмияда, жуықта миокард инфарктін өткергенде
  • осының алдында басқа антрациклиндермен немесе антрацендиондармен жоғары шектердегі жиынтық дозалармен ем жүргізгенде
  • желшешекте, белдеулі ұшықта
  • несеп шығару жолдарының жұқпаларында, қуықтың қабынуында, гематурияда қуыққа енгізуге болмайды.
  • балаларға және 18 жасқа дейінгі
  • жүктілікте және лактация кезеңінде

Побочные действия порошка виздокса

  • тромбоцитопения, анемия, дозозависимая, обратимая лейкопения и нейтропения
  • ранняя (острая) кардиотоксичность: синусовая тахикардия и/или аномалии на ЭКГ (неспецифические изменения волн ST-T), тахиаритмия (включая желудочковую тахикардию), желудочковая экстрасистолия, брадикардия, атриовентрикулярная блокада и блокада пучка Гиса
  • поздняя (отсроченная) кардиотоксичность: снижение фракции выброса левого желудочка без клинических симптомов, застойная сердечная недостаточность (одышка, отек легких, периферические отеки, кардиомегалия и гепатомегалия, олигурия, асцит, экссудативный плеврит, ритм галопа, перикардит, миокардит)
  • анорексия, тошнота, рвота, стоматит, гиперпигментация слизистой оболочки ротовой полости, эзофагит, изъязвление слизистой оболочки желудочно-кишечного тракта, боль в области живота, кровотечение из желудочно-кишечного тракта, диарея, колит, повышение концентрации общего билирубина и активности «печеночных» трансаминаз в сыворотке крови
  • окрашивание мочи в красный цвет в течение 1-2 дней после введения доксорубицина, цистит
  • конъюнктивит, кератит, слезотечение
  • аменорея, олигоспермия, азооспермия
  • обратимая полная алопеция, гиперпигментация кожи и ногтей, фоточувствительность, гиперчувствительность раздраженной кожи, эритема с образованием пузырьков, отек, сильная боль, влажный эпидермит в местах, соответствующих полям облучения
  • кожная сыпь, зуд, дерматит, крапивница, гиперемия кожи ладоней и подошв, бронхоспазм, анафилаксия
  • эритематозная исчерченностъ по ходу вены, в которую производилась инфузия, местный флебит, тромбофлебит, флебосклероз, местная болезненность, тяжелое воспаление подкожной клетчатки, некроз тканей
  • недомогание, астения
  • лихорадка, озноб
  • приливы жара к лицу
  • гиперурикемия или нефропатия, связанная с повышенным образованием мочевой кислоты
  • увеличение массы тела
  • вторичные инфекции, сепсис/септицемия
  • анафилаксия
  • развитие острого лимфоцитарного или миелоцитарного лейкоза
Внутрипузырное введение может привести к появлению симптомов химического цистита (дизурия, полиурия, никтурия, болезненное мочеиспускание, дискомфорт в области мочевого пузыря, некроз стенки мочевого пузыря) и констрикции мочевого пузыря.

Внутриартериальное введение доксорубицина может вызвать в дополнение к системной токсичности изъязвление слизистой желудка и двенадцатиперстной кишки (возможно за счет рефлюкса препарата в желудочную артерию) и сужение желчных протоков (лекарственный склерозирующий холангит), а также распространенный некроз перфузируемой ткани.
  • тромбоцитопения, анемия, дозаға тәуелді қайтымды лейкопения және нейтропения
  • ерте (жедел) кардиоуыттылық: синусты тахикардия және/немесе ЭКГ-да аномалия (ST-T толқынының өзіне тән емес өзгеруі), тахиаритмия (қарыншалық тахикардияны қоса), қарыншалық экстрасистолия, брадикардия, атриовентрикулярлы бөгет және Гисс шоғырының бөгеті
  • кешеуілдеген (мезгілінен кейінге қалған) кардиоуыттылық: сол жақ қарыншадан қан айдау фракциясының клиникалық симптомсыз төмендеуі, жүрек қызметінің іркілген жеткіліксіздігі (ентігу, өкпелердің ісінуі, шеткергі ісінулер, кардиомегалия және гепатомегалия, олигурия, асцит, экссудативті плеврит, шоқытпалы ырғақ, перикардит, миокардит)
  • анорексия, жүректің айнуы, құсу, стоматит, ауыз қуысы шырышты қабығының асқын пигментациясы, эзофагит, асқазан-ішек жолының шырышты қабығының ойық жаралы болуы, іш аймағының ауыруы, асқазан-ішек жолынан қан кету, диарея, колит, жалпы билирубин конценетрациясының және қан сарысуында «бауыр» трансаминазасы белсенділігінің жоғарылауы
  • доксорубицинді енгізгеннен кейін 1-2 күн өткенде несептің қызыл түске боялуы, цистит
  • конъюнктивит, кератит, көзден жас ағу
  • аменорея, олигоспермия, азоспермия
  • қайтымды толық алопеция, тері мен тырнақтың асқын пигментациясы, фотосезімталдық, тітіркенген терінің асқын сезімталдығы, күлбіреуіктер түзетін эритема, ісіну, қатты ауырсыну, сәулендірілген тиісті аймақтарда дымқыл эпидермит
  • тері бөртпесі, қышу, дерматит, есекжем, алақан мен табан терілерін қан кернеуі, бронхтың түйілуі, анафилаксия
  • инфузия жасалған көктамыр бойында эритематозды қараю, жергілікті флебит, тромбофлебит, флебосклероз, жергілікті ауырсыну, теріасты шелдерінің қабынуы, тіндердің некрозы
  • жайсыздық, астения
  • қызба, қалтырау
  • ыстықтың бетке тебуі
  • несеп қышқылының пайда болуының жоғарылауына байланысты асқын урикемия немесе нефропатия
  • дене салмағының артуы
  • қайталанған жұқпалар, сепсис/септицемия
  • анафилаксия
  • жедел лимфоцитарлы немесе миелоцитарлы лейкоздың өршуі
  • Қуық ішіне енгізу химиялық цистит белгілерінің (дизурияның, полиурияның, никтурияның, несеп шығару кезіндегі ауырсынудың, қуық аймағында жайсыздықты сезінуді, қуық қабырғалары некрозының) және қуық констрикциясының пайда болуын туындатуы мүмкін.
  • Доксорубицинді артерияішілік енгізу жүйелі уыттылыққа қосымша (бәлкім препараттың асқазан артериясына рефлюксі есебінен) асқазан мен он екі елі ішек шырышының ойық жаралы болуын және өт ағу жолдарының тарылуын (дәрілік склерозданатын холангитті), сондай-ақ перфузияланатын тіннің жайылған некрозын туындатуы мүмкін.

Особые указания к применению

Лечение Виздоксом необходимо проводить только под наблюдением врача, имеющего опыт применения противоопухолевой химиотерапии.

При работе с препаратом следует соблюдать необходимые правила использования и уничтожения цитотоксических препаратов.

Приготовление и применение раствора должно проводиться только обученным персоналом с соблюдением установленных мер предосторожности при приготовлении и разбавлении инъекционных растворов (в стерильном боксе, с использованием одноразовых хирургических перчаток и масок). Загрязненную препаратом поверхность рекомендуется обработать разбавленным раствором гипохлорита натрия (содержащим 1% хлора). Как при работе с другими цитотоксическими средствами, беременные сотрудницы к работе с препаратом не допускаются. Следует избегать попадания препарата на кожу и слизистые оболочки. При попадании препарата на кожу - немедленно произвести обильное промывание кожи водой с мылом или раствором натрия гидрокарбоната; при попадании в глаза - оттянуть веки и производить промывание глаза (глаз) большим количеством воды в течение не менее 15 минут.

Для снижения риска токсического поражения сердца рекомендуется до начала и во время терапии Виздоксом проводить регулярный контроль его функции, включая оценку фракции выброса левого желудочка по данным эхокардиографии или многоканальная радиоизотопная ангиография, а также ЭКГ-контроль. Ранний клинический диагноз сердечной недостаточности, обусловленной применением препарата, очень важен для его успешного лечения. При обнаружении признаков хронической кардиотоксичности лечение Виздоксом немедленно прекращают.

Острая кардиотоксичность в большинстве случаев носит транзиторный (обратимый) характер, и обычно ее не рассматривают как показание к отмене терапии Виздоксом. Поздняя (отсроченная) кардиотоксичность (кардиомиопатия) зависит от суммарной дозы. Вероятность развития нарушения функции миокарда составляет примерно 1-2% при суммарной дозе, равной 300 мг/м2; вероятность этого медленно возрастает при общей суммарной дозе в 450-550 мг/м2. Затем риск развития застойной сердечной недостаточности резко возрастает, поэтому рекомендуется не превышать общую суммарную дозу в 550 мг/м2. Наиболее тяжелой формой вызванной антрациклинами кардиомиопатии является опасная для жизни застойная сердечная недостаточность, которая представляет собой токсичность, ограничивающую кумулятивную дозу препарата. Флебит, тромбофлебит, тромбоэмболические осложнения, включая эмболию легочной артерии (в ряде случаев с летальным исходом).

Если у пациента имеется какой-либо дополнительный риск возникновения кардиотоксичности (например, указания в анамнезе на заболевания сердца, предшествующая терапия антрациклинами или антрацендионами, предшествующая лучевая терапия области средостения, одновременное применение других потенциально кардиотоксичных препаратов, таких как циклофосфамид и 5-фторурацил), то токсическое действие может проявляться и при более низких кумулятивных дозах, и контроль функции сердца должен быть особенно строгим. Вызванная доксорубицином кардиотоксичность развивается преимущественно в ходе курса терапии или в течение двух месяцев после его окончания, однако, могут возникать отсроченные побочные эффекты (через несколько месяцев или даже лет после окончания терапии).

В процессе лечения Виздоксом необходимо проводить оценку гематологических показателей до и во время каждого цикла терапии, включая определение количества лейкоцитов, тромбоцитов, гемоглобина, форменных элементов крови и печеночных функциональных тестов.

Больных с развившейся нейтропенией/лейкопенией следует тщательно наблюдать для выявления признаков возникновения инфекции.

С осторожностью применяется при язвенной болезни желудка и двенадцатиперстной кишки, гипербилирубинемии, ранее проводившейся лучевой терапии или химиотерапии, уратном нефролитиазе (в т.ч. в анамнезе), заболеваниях сердца (кардиотоксическое действие может отмечаться при более низких суммарных дозах), печеночной недостаточности, инфильтрации костного мозга опухолевыми клетками.

Побочное действие Виздоксо в виде азооспермии в ряде случаев носит преходящий характер. У некоторых пациентов по окончании терапии количество сперматозоидов восстанавливается до нормального уровня, это может произойти через несколько лет после окончания терапии.

При появлении первых признаков экстравазации Виздоксо (жжение или болезненность в месте инъекции) инфузию следует немедленно прекратить, а затем возобновить инфузию в другую вену до введения полной дозы. Местно провести мероприятия по устранению последствий экстравазации. Целесообразно использовать пакеты со льдом.

По возможности следует избегать введения в вены над суставами или в вены конечностей с нарушенным венозным или лимфатическим дренированием.

При применении Виздоксо вследствие быстрого лизиса опухолевых клеток может наблюдаться гиперурикемия, в связи с чем, пациентам во время терапии рекомендуется определять концентрацию мочевой кислоты, калия, кальция и креатинина. Такие мероприятия как повышенная гидратация, ощелачивание мочи и профилактическое назначение аллопуринола для предотвращения гиперурикемии позволяют свести к минимуму риск осложнений, связанных с синдромом лизиса опухоли. При лечении гиперурикемии и подагры может потребоваться корректировка доз противоподагрических средств в результате повышения концентрации мочевой кислоты на фоне лечения препаратом.

Отказ от иммунизации, если она не одобрена врачом в интервале от 3 мес до 1 года после приема препарата. Членам семьи больного, проживающим с ним, следует отказаться от иммунизации пероральной вакциной против полиомиелита, избегать контактов с людьми, получавшими вакцину против полиомиелита, или носить защитную маску, закрывающую нос и рот.

Мужчинам и женщинам детородного возраста во время лечения Виздоксо и как минимум в течение 3 месяцев после следует применять надежные методы контрацепции.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами.
Нет данных.
Виздоксомен емдеу ісікке қарсы препараттарды қолдану тәжірибесі бар дәрігердің бақылауымен жүргізілуге тиіс.

Препаратпен жұмыс істеген кезде цитоуытты препараттарды пайдалану және жою жөніндегі қажетті ережелерді сақтау керек.

Ерітіндіні дайындауды және қолдануды үйретілген қызметкерлер инъекциялық ерітінділерді дайындау және сұйылту кезінде белгіленетін сақтық ережелерін сақтай отырып (стерильді блокта бір рет қолданылатын хирургиялық қолғаптар мен маскаларды қолданып) жүргізулері тиіс. Препаратпен ластанған жерлерді натрий гипохлоритінің сұйылтылған (құрамында 1% хлор бар) ерітіндісімен өңдеу керек. Басқа цитоуытты дәрілермен жұмыс істеген кездегідей жүкті қызметкерлер препаратпен жұмыс істеуге жіберілмейді. Препараттың тері мен шырышты қабықтарға тиіп кетуін болғызбау керек. Препарат теріге тиген жағдайда - теріні мол мөлшердегі сабынды сумен немесе натрий гидрокарбонаты ерітіндісімен шайып тастау керек; көзге тиген кезде қабақты тартып ашып тұрып 15 минут бойы көп мөлшердегі сумен шаю керек.

Жүректің уытты зақымдану қаупін төмендету үшін доксорубицинмен емдеуді бастағанға дейін оның қызметіне, эхокрадиография немесе көп каналды радиоизотопты ангиография, сондай-ақ ЭКГ-бақылау деректері бойынша сол жақ қарыншаның қанды айдау фракциясына баға беруді қосқанда, жүйелі бақылау жүргізу керек.

Препаратты қолдана отырып, жүрек қызметінің жеткіліксіздігіне ерте клиникалық диагноз жасау оны табысты емдеу үшін өте маңызды. Созылмалы кардиоуыттылық белгілері табылған кезде Виздокспен емдеуді дереу тоқтатады.

Жедел кардиоуыттылық көп жағдайларда транзиторлы (қайтымды) сипатқа ие, және де әдетте оны Виздокспен емдеуді тоқтату көрсетілімі ретінде қарастырмайды. Кешеуілдеген (мерзімі өткен) кардиоуыттылық (кардиомиопатия) жиынтық дозаларға байланысты. Миокард қызметі бұзылуының өршуі 300 мг/м2 тең жиынтық дозада шамамен 1-2% құрауы мүмкін; оның ықтималдығы 450-550 мг/м2 жалпы жиынтық дозада баяу артадыі. Одан кейін жүрек қызметінің іркілген жеткіліксіздігінің өршу қаупі күрт артады, сондықтан жалпы жиынтық дозаны 550 мг/м2-дан асырмау керек. Антрациклиндерден болған кардиомиопатияның өте ауыр түрі өмір үшін қауіпті, жүрек қызметінің іркілісті жеткіліксіздігі болып табылады, ол препараттың жиынтық дозасын шектейтін уыттылық болып табылады. Флебит, тромбофлебит, өкпе артериясының эмболиясын қоса тромбоэмболиялық асқынулар (кейбір жағдайларда өлім-жітіммен аяқталады).

Егер емделушіде кардиоуыттылықтың пайда болуының қандай да болсын қосымша қаупі бар болса (мысалы, сыртартқысында жүрек ауруы, бұдан бұрын антрациклиндермен және антрацендиондармен емделгені, бұдан бұрын көкірек тұсына сәуле емін қабылдағаны, басқа кардиоуытты, мысалы, циклофосфамид және 5-фторурацил сияқты препараттарды бір мезгілде қабылдағаны көрсетілсе), онда уытты әсері өте төмен жиынтық дозаларда білінуі мүмкін және жүрек қызметін ерекше қатаң бақылау керек. Доксорубициннен болған кардиоуыттылық көбінесе емделу барысында немесе оны аяқтағаннан кейін екі ай ішінде өршиді, алайда мерзімінен кейінгі жағымсыз әсерлері (емдеуді аяқтағаннан кейін бірнеше ай немесе тіпті жыл өткенде) пайда болуы мүмкін.

Виздокспен емделу барысында емдеудің әрбір циклына дейінгі және цикл кезінде лейкоциттер, тромбоциттер, гемоглобин, қанның пішінді элементтері мөлшерін анықтауды және бауырдың функциональдық тесттерін қоса гематологиялық көрсеткіштерге баға беру қажет.

Нейтропения/лейкопения өршіген науқастарды жұқпаның пайда болу белгілерін анықтау үшін мұқият бақылаған жөн.

Асқазан мен он екі елі ішектің ойық жара ауруында, асқын билирубинемияда, бұдан бұрын жүргізілген сәуле емінде немесе химиялық, уратты нефролитиазда (оның ішінде сыртартқысында), жүрек ауруларында (кардиоуытты әсер өте төмен жиынтық дозаларда білінуі мүмкін), бауыр қызметінің жеткіліксіздігінде, ісік жасушалары бар сүйек кемігінің инфильтрациясында сақтықпен қолданылады.

Виздоксоның азоспермия түріндегі жағымсыз әсері бірқатар жағдайларда өткінші сипатқа ие. Кейбір емделушілерде емдеу аяқталған кезде сперматозоидтардың мөлшері қалыпты деңгейге дейін қалпына келеді, бұл емдеуді аяқтағаннан кейін бірнеше жылдан кейін болуы мүмкін.

Виздоксоның экстравазациясының алғашқы белгілері (инъекция жасаған жердің күйдіруі немесе ауырғыштығы) пайда болған кезде инфузияны дереу тоқтатқан жөн, ал содан кейін дозаны түгел енгізгенше инфузияны басқа көктамырға жасауды жалғастыру керек. Экстравазация салдарын жою үшін жергілікті шаралар жүргізу керек. Мұзы бар пакеттерді қолданған жөн.

Буындар үстіндегі көктамырларға немесе көктамырлы немесе лимфатикалық дренаждың бұзылуы бар аяқ-қол көктамырлары ішіне енгізуден аулақ болу керек.

Виздоксоны қолданған кезде ісік жасушаларының тез лизисі салдарынан асқын урикемия байқалуы мүмкін, осыған байланысты, емделушілер емделу кезінде несеп қышқылының, калийдің, кальцийдің және креатининнің концентрациясын анықтауы керек. Мұндай жоғары гидратацияландыру, несепті сілтілендіру сияқты шаралар және асқын урикемияны тоқтату үшін аллопуринолды алдын алу үшін тағайындау ісік лизисі синдромына байланысты асқынулардың қаупін барынша төмендетуге мүмкіндік береді. Асқын урикемияны және подаграны емдеген кезде препаратпен емдеу аясында несеп қышқылы концентрациясының жоғарылауы нәтижесінде подаграға қарсы дәрілердің дозаларын түзету қажет болуы мүмкін.

Егер препаратты қабылдағаннан кейін 3 айдан 1 жылға дейінгі аралықта дәрігер мақұлдамаса, иммунизация жасатпау керек.

Онымен бірге тұратын отбасының басқа мүшелері де полиомиелитке қарсы ішу арқылы қабылданатын иммунизациядан бас тартқандары, полиомиелитке қарсы вакцина қабылдаған адамдармен қарым-қатынасты тоқтата тұрғаны, немесе мұрын мен ауызды жауып тұратын қорғаныш маскасын киіп жүргені жөн.

Ұрпақ өрбіте алатын жастағы еркектер мен әйелдер доксорубицинмен емделу кезінде және одан кейін кем дегенде 3 ай бойы контрацепцияның сенімді әдістерін қолданғандары жөн.

Дәрілік заттың көлікті немесе қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері
Деректер жоқ.

Дозировка и способ применения

Доксорубицин следует вводить внутривенно, для локально регионального лечения опухолей – медленно внутриартериально или местно (внутрипузырное введение с помощью катетера).

Внутривенное введение

При внутривенном введении доксорубицина рекомендовано применять медленное струйное вливание (в течение 2 – 5 минут) с 0,9% раствором натрия хлорида (концентрация – 2 мг/мл), предварительно убедившись, что игла правильно введена в вену. При использовании доксорубицина в качестве монотерапии для взрослых рекомендуется применять дозу 60 – 75 мг/м2 поверхности тела каждые три недели. Отмеченная доза вводится одноразово или распределяется на 2 – 3 инъекции в течение 2 – 3 следующих дней. Дозу следует подбирать индивидуально, в зависимости от резервов костного мозга. Больным с недостаточностью функции костного мозга, которая является следствием предварительно проведенной терапии, а также больным преклонных лет рекомендовано применять более низкую дозу – 60 мг/м2.

Альтернативный курс лечения – 30 мг/м2 в сутки внутривенно в течение трех следующих суток.

Курс лечения следует повторять каждые 4 недели. Курсовая доза доксорубицина при внутривенном введении не должна превышать 550 мг/м2 поверхности тела.

Доксорубицин также широко применяется в комбинированной химиотерапии. В комбинации с другими миелосупрессивными препаратами его назначают в дозе 25 – 50 мг/м2 каждые 3 – 4 недели и в дозе 60 – 75 мг/м2 в комбинации с препаратами, которые не являются миелосупрессорами.

Для больных с нарушением функции печени дозы доксорубицина должны быть сниженными. Как правило, когда уровень сывороточного билирубина равняется 1,2 – 3 мг/дл и задержка бромсульфалеина – 9 – 15%, рекомендовано применять половину обычной дозы доксорубицина. При более высоких уровнях сывороточного билирубина и задержке бромсульфалеина рекомендовано применять 1/4 обычной дозы. Ввиду незначительной экскреции доксорубицина почками, при нарушении функции почек средней тяжести нет необходимости в уменьшении рекомендованной дозы.

Внутрипузырные инстилляции

Рекомендованная доза для внутрипузырного введения составляет 30 – 50 мг на инстилляцию с интервалом от одной недели до одного месяца. Частота введения препарата и длительность лечения подбираются индивидуально, в зависимости от того, является ли лечение профилактическим или терапевтическим. Доксорубицин абсорбируется из мочевого пузыря и попадает в кровоток в незначительном количестве, потому при внутрипузырном введении риск возникновения системных побочных эффектов является значительно ниже, чем при внутривенном введении препарата. Рекомендованная концентрация раствора – 1 мг/1 мл воды для инъекций.

Внутриартериальное введение

Больным с гепатоцеллюлярным раком для обеспечения интенсивного местного воздействия при одновременном уменьшении общего токсического действия доксорубицин может быть введен внутриартериально в главную печеночную артерию в дозе 30-150 мг/м2 с интервалом от 3 недель до 3 месяцев. Более высокие дозы следует применять только в тех случаях, когда одновременно осуществляется экстракорпоральное выведение препарата. Поскольку этот метод потенциально опасен, и при его использовании может произойти распространенный некроз ткани, внутриартериальное введение могут осуществлять только врачи, в совершенстве владеющие данной методикой.

Правила проведения внутривенной инфузии

Медленно введите доксорубицин в трубку системы для переливания с хлоридом натрия 0,9 % или 5% декстрозы. Прикрепите трубку к игле, вставленной в крупную вену. Избегайте введения в вены вблизи суставов и в конечности с нарушенным венозным или лимфатическим оттоком. Скорость введения зависит от размера вены и дозы, однако она не должна продолжаться менее 2 минут. Появление у места введения эритемных полос и покраснение лица может свидетельствовать о слишком быстром введении. Ощущение жжения может свидетельствовать о перивенозной инфильтрации, в случае которой инфузия должна быть немедленно прекращена и перенесена в другую вену.

Способ приготовления раствора

Разбавьте содержимое флакона с 10 мг порошка в 5 мл, флакона с 50 мг порошка – в 25 мл стерильной воды для инъекций, чтобы получить конечную концентрацию 2 мг/мл. Бактериостатические растворители не рекомендованы.

Рекомендуется назначение низких доз или увеличение интервалов между циклами для пациентов, которые раньше получали массивную противоопухолевую терапию; для детей; для пациентов пожилого возраста; для пациентов с ожирением (если масса тела – больше 130% от идеальной, отмечается снижение системного клиренса доксорубицина), а также для пациентов с опухолевой инфильтрацией костного мозга.
Доксорубицинді көктамырішіне, жергілікті шектелген ісіктерді емдеу үшін – баяулатып артерия ішіне немесе жергілікті (катетердің көмегімен қуық ішіне енгізу) енгізу керек.

Көктамырішілік енгізу

Доксорубицинді көктамырішіне енгізгенде иненің көктамырға дұрыс енгізілгеніне алдын ала көз жеткізіп алып (концентрациясы - 2 мг/мл) 0,9% натрий хлоридінің ерітіндісімен (2-5 минут бойы) баяулатып сыздықтатып енгізу керек. Доксорубицинді ересектер үшін моноем ретінде қолданғанда әрбір үш аптада дене бетінің әр шаршысына шаққанда 60-75 мг/м2 құрайды. Белгіленген доза бір рет енгізіледі және келесі 2-3 күннің ішінде 2-3 инъекцияға бөлінеді. Жілік майының резервіне байланысты дозаны жекелей таңдап алу керек. Осының алдындағы алдын ала жүргізілген емнің салдары болып табылатын жілік майы қызметінің жеткіліксіздігі бар науқастарға, сондай-ақ егде жастағы науқастарға едәуір төмен - 60 мг/м2 дозада қолдану керек.

Баламалы емдеу курсы – келесі үш тәулік бойы көктамыр ішіне тәулігіне 30 мг/м2.

Емдеу курсы әрбір 4 аптада қайталанады. Көктамыр ішіне енгізген кезде доксорубициннің курстық дозасы дене бетінің 550 мг/м2 аспауы тиіс. Доксорубицин сонымен қатар біріктірілген химиялық еммен де кеңінен қолданылады. Басқа миелосупрессиялық препараттармен біріктіргенде оны әр 3-4 апта сайын 25-50 мг/м2 дозада және 60-75 мг/м2 дозада миелосупрессорлар болып табылатын препараттармен біріктіріп тағайындайды.

Бауырының қызметі бұзылған науқастар үшін доксорубициннің дозалары төмендетілуі тиіс. Әдетте сарысулық билирубиннің деңгейі 1,2-3 мг/дл-ге және бромсульфалеиннің іркілуі - 9-15%-ға теңелгенде доксорубицин дозасының жартысын қолдану керек. Сарысулық билирубиннің едәуір жоғары деңгейінде және бромсульфалеиннің іркілуінде әдеттегі дозаның ¼ қолдану керек. Доксорубициннің бүйрекпен болымсыз шығарылуына байланысты бүйректің орташа ауырлықтағы бұзылуында белгіленген дозаны төмендетудің қажеті жоқ.

Қуық ішіне инстилляциялау

Қуық ішіне инстиляциялауға арналған дозалар бір аптадан бір айға дейінгі аралықпен бір инстилляцияға 30-50 мг құрайды. Препаратты енгізу жиілігі мен емдеу ұзақтығы емдеудің түріне, алдын алатын немесе емдік болуына қарай жекелей таңдап алынады. Доксорубицин қуықтан сорылады және қан арнасына болымсыз мөлшерде түседі, сондықтан препаратты көктамыр ішіне енгізуге қарағанда қуық ішіне енгізгенде жүйелі жағымсыз әсерлерінің пайда болу қаупі елеулі түрде төмен болады. Ерітіндінің белгіленген концентрациясы - инъекцияға арналған 1мг/1мл су.

Артерия ішіне енгізу

Гепатоцеллюлярлы обыры бар науқастарға жергілікті тиімді әсерін қамтамасыз ету үшін доксорубициннің жалпы уытты әсерін азайтумен бір мезгілде 3 аптадан 3 айлық аралығында басты бауырішілік артерияға 30-150 мг/м2 дозада енгізеді. Едәуір жоғары дозаларды тек препаратты экстракорпоральді шығару бір мезгілде іске асырылған кезде қолдану керек. Бұл тәсіл өте қауіпті болғандықтан және оны қолдану кезінде тіннің жайылған некрозы болуы мүмкін, артерияішілік енгізуді тек осы әдістемені жетік меңгерген дәрігерлер іске асыру мүмкін.

Көктамыршілік инфузияны жүргізу ережелері

Доксорубицинді 0,9% натрий хлориді немесе 5% декстроза бар құюға арналған жүйенің түтікшесіне енгізіңіз. Түтікшені ірі көктамырға енгізілген инеге бекітіңіз. Буындар маңындағы көктамырға және көктамырлық және лимфатикалық ағымның бұзылуы бар аяқ-қолға енгізуге болмайды. Енгізу жылдамдығы көктамырдің көлемі мен дозаға байланысты болады, дегенмен ол 2 минуттан кем жүргізілмеуі керек. Енгізілген жерде эритемалық жолақтардың пайда болуы мен беттің қызаруы өте жылдам енгізілудің белгісі болып табылады. Күйдіруді сезіну перивенозды инфильтрациядан хабар беруі мүмкін, бұл жағдайда инфузия дереу тоқтатылуы және басқа көктамырға ауыстырылуы тиіс.

Ерітіндіні дайындау тәсілі

Түпкілікті 2 мг/мл өнімді алу үшін 10 мг ұнтақ бар құтының ішіндегісін 5 мл, 50 мг ұнтақ бар құтыдағыны - инъекцияға арналған 25 мл суда сұйылтыңыз. Бактериостатикалық еріткіштерді қолдануға болмайды.

Бұрын ісікке қарсы қарқынды ем алған емделушілер үшін; балалар үшін; егде жастағы емдеушілер үшін; семіруден зардап шегетін емделушілер үшін (егер дене салмағы – болуға тиістен 130%-ға артық болса, доксорубициннің жүйелі клиренсі төмендейді); сондай-ақ жілік майының ісікті инфильтрациясы бар емделушілер үшін төменгі дозаларды тағайындау немесе циклдар аралығындағы уақытты арттыру керек.

Взаимодействие с лекарствами

Виздоксо может усиливать токсичность других противоопухолевых средств, особенно миелотоксичность и токсическое воздействие на желудочно-кишечный тракт. При одновременном использовании доксорубицина и других цитотоксических препаратов, которые обладают потенциальной кардиотоксичностью (например, 5-фторурацил и/или циклофосфамид), а также сердечно-сосудистых препаратов (например, блокаторов кальциевых каналов) требуется проведение тщательного контроля функции сердца в течение всего курса терапии.

На фоне доксорубицина возможно усиление явлений геморрагического цистита, вызываемого циклофосфамидом и усиление гепатотоксичности 6-меркаптопурина. Стрептозотоцин увеличивает период полувыведения доксорубицина.

Виздоксо усиливает вызванное облучением токсическое действие на миокард, слизистые оболочки, кожу и печень.

Урикозурические противоподагрические препараты увеличивают риск развития нефропатии. Гепатотоксичные препараты, ухудшая функцию печени, могут приводить к повышению токсичности доксорубицина.

Виздоксо нельзя смешивать с другими препаратами. Не следует допускать контакта с щелочными растворами, поскольку это может привести к гидролизу доксорубицина. Фармацевтически несовместим с гепарином, дексаметазоном, гидрокортизоном, натрия сукцинатом, аминофиллином, цефалотином, 5-фторурацилом и др. противоопухолевыми препаратами.

При одновременном приеме с живыми вирусными вакцинами возможна интенсификация процесса репликации вакцинного вируса, усиление его побочных/неблагоприятных эффектов и/или снижение выработки антител в организме больного в ответ на введение вакцины.

Введение паклитаксела до доксорубицина может привести к увеличению плазменных концентраций доксорубицина и/или его метаболитов в плазме. Этот эффект является минимальным, когда доксорубицин применяют до паклитаксела.
Виздоксо ісікке қарсы басқа дәрілердің уыттылығын, әсіресе миелоуыттылықты және асқазан-ішек жолына уытты әсерлерін күшейтуі мүмкін. Доксорубицинді және кардиоуыттылығы бар басқа цитоуытты препараттарды (мысалы, 5-фторурацилді және/немесе циклофосфамидті), сондай-ақ жүрек-қан тамырларын емдеуге қолданылатын препараттарды (мысалы, кальций өзекшелерінің бөгегіштерін) бір мезгілде қолданған кезде емдеудің бүкіл курсы ішінде жүрек қызметіне мұқият бақылау жүргізу қажет.

Доксорубицинмен емдеу аясында циклофосфамидтен болатын геморрагиялық құбылыстардың күшеюі және 6-меркаптопуриннің гепатоуыттылығының күшеюі мүмкін. Стрептозотоцин доксорубициннің жартылай шығарылу кезеңін арттырады.

Виздоксо сәулеленуден туындайтын миокардқа, шырышты қабықтарға, теріге және бауырға уытты әсерді күшейтеді.

Подаграға қарсы урикозуриялық препараттар нефропатияның өршу қаупін арттырады. Гепатоуытты препараттар, бауыр қызметін нашарлата отырып, доксорубициннің уыттылығының жоғарылауына әкеп соқтыруы мүмкін.

Виздоксоны басқа препараттармен араластыруға болмайды. Сілтілік ерітінділермен жанасуына жол бермеген жөн, өйткені бұл доксорубициннің гидролизіне әкеп соқтыруы мүмкін. Гепаринмен, дексаметазонмен, гидрокортизонмен, натрий сукцинатымен, аминофиллинмен, цефалотинмен, 5-фторурацилмен және ісікке қарсы басқа препараттармен фармацевтикалық тұрғыдан үйлеспейді.

Тірі вирус вакциналарымен бір мезгілде қабылдаған кезде вакциналық вирустың репликациялану үдерісінің интенсификациясы, оның жанама/жағымсыз әсерлерінің күшеюі және/немесе науқастың организмінде вакцинаны енгізуге жауап ретінде антидене өндірілуінің төмендеуі мүмкін.

Паклитакселді доксорубицинге дейін енгізу доксорубициннің және/немесе оның метаболиттерінің плазмалық концентрацияларының артуын туындатуы мүмкін. Доксорубицинді паклитакселге дейін қолданған кезде бұл әсері болымсыз болып табылады.

Передозировка виздоксом в порошке

Симптомы: острая передозировка Виздоксо приводит к тяжелой миелосупрессии (в основном лейкопения и тромбоцитопения), гастроинтестинальным токсичным эффектам (мукозит) и к острому поражению сердечной мышцы. Хроническая передозировка наблюдается тогда, когда общая кумулятивная доза превышает 550 мг/м2. Она повышает риск кардиомиопатии и может привести к хронической сердечной недостаточности.

Лечение: госпитализация, внутривенное введение антибиотиков, трансфузии гранулоцитарной и тромбоцитарной массы и лечения проявлений гастро- и кардиотоксичности. Лечение при сердечной недостаточности включает препараты дигиталиса, диуретики, периферические вазодилятаторы и ингибиторы АПФ.
Белгілері: Виздоксо жедел артық дозаланғанда ауыр миелосупрессия (көбінесе лейкопения және тромбоцитопения), гастроинтестинальді уытты әсерлерді (мукозитті) және жүрек бұлшықетінің жедел зақымдануын туындатуы мүмкін. Созылмалы артық дозалануы жалпы жинақталатын доза 550 мг/м2 асқан кезде байқалады. Ол кардиомиопатияның қаупін жоғарылатады және созылмалы жүрек жеткіліксіздігінің қаупін туындатуы мүмкін.

Емдеу: ауруханаға жатқызу, антибиотиктерді көктамыр ішіне енгізу, гранулоцитарлы және тромбоцитарлы массаны трансфузиялау және гастро-және кардиоуыттылықтың көріністерін емдеу. Жүрек жеткіліксіздігі кезіндегі емдеу дигиталис препараттарын, диуретиктерді, шеткергі вазодилятаторларды және АӨФ тежегіштерін қолдануды қамтиды.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

После внутривенного введения доксорубицин быстро распределяется в периферических тканях, концентрируясь в печени, почках, миокарде, селезенке, легких. Не проникает через гематоэнцефалический барьер. Связь с белками плазмы составляет около 75%. Метаболизируется в печени с образованием активного метаболита доксорубицинола. Ферментативное восстановление доксорубицина под действием оксидаз, редуктаз и дегидрогеназ приводит к образованию свободных радикалов, которые способствуют проявлению кардиотоксического действия. Период полувыведения - 20-48 ч для доксорубицина и доксорубицинола. Примерно 40% выводится с желчью в неизмененном виде в течение 7 дней, 5-12% доксорубицина и его метаболитов выводится с мочой в течение 5 дней.

Фармакокинетика в особых группах

Дети. Клиренс доксорубицина у детей старше 2-х лет превышает таковой у взрослых. Клиренс у детей младше 2-х лет приближается к значениям клиренса у взрослых.

Пол. Средний клиренс доксорубицина у мужчин значительно выше, чем у женщин. Однако, конечный период полувыведения доксорубицина у мужчин более длительный, по сравнению с женщинами (54 и 35 часов соответственно).

Нарушение функции печени. У пациентов с нарушением функции печени клиренс доксорубицина и доксорубицинола снижается.
Көктамыр ішіне енгізгеннен кейін доксорубицин бауырда, бүйректе, көк бауырда, өкпеде жинақтала отырып, шеткергі тіндерге жылдам тарайды. Плазма ақуыздарымен байланысы - 75%-ға жуық құрайды. Бауырда метаболизденіп, белсенді метаболит доксорубицинол түзеді. Доксорубициннің оксадазалар, редуктазалар және дегидрогеназалар әсерімен ферментативтң қалпына келуі бос радикалдардың пайда болуына әкеп соқтырады, ол кардиоуытты әсердің байқалуына мүмкіндік береді. Жартылай шығарылу кезеңі - доксорубицин және доксорубицинол үшін 20-48 сағат. Өтпен шамамен 40% өзгермеген күйінде 7 күн ішінде, несеппен бірге 5 күн ішінде доксорубицин және оның метаболиттері 5-12% көлемінде шығарылады.

Айрықша топтардағы фармакокинетикасы

Балалар. 2 жастан үлкен балалардағы доксорубициннің клиренсі ересектердегі осы көрсеткіштен жоғары болады. 2 жастан кіші балалардағы клиренсі ересектердегі клиренстің мәніне жақындайды.

Жынысы. Доксорубициннің еркектердегі орташа клиренсі әйелдерге қарағанда жоғары болады. Алайда доксорубициннің еркектердегі түпкілікті жартылай шығарылу кезеңі әйелдермен салыстырғанда едәуір ұзақ (тиісінше 54 және 35 сағат) болады.

Бауыр қызметінің бұзылуы. Бауырының қызметі бұзылған емделушілерде доксрубицин мен доксорубицинолдың клиренсі төмендейді.

Фармакодинамика

Виздоксо - противоопухолевый антибиотик из группы антрациклинов, выделенный из культуры Streptomyces peuceus var. caesius.

Цитотоксическое действие в отношении злокачественных клеток и его токсические эффекты на различные органы, вероятно, обусловлены интеркаляцией между нуклеотидными основаниями и способностью связываться с липидами клеточной мембраны. В результате ингибируется репликация нуклеотидов и активность ДНК- и РНК-полимераз.

Важным механизмом цитотоксического действия является взаимодействие с топоизомеразой II с образованием ДНК-расщепляемых комплексов.
Визлоксо - Streptomyces peucetius var. сaesius өскінінен бөлініп алынған антрациклиндер тобындағы ісікке қарсы антибиотик.

Қатерлі ісікті жасушалар жөніндегі цитоуытты ықпалы мен оның түрлі органдарға уытты әсері нуклеотидті негіздер арасындағы интеркаляциямен және жасушалық жарғақша липидтерімен байланысу қабілетіне байланысты болуы мүмкін. Нәтижесінде нуклеотидтер репликациясы мен ДНҚ және РНҚ-полимеразалар белсенділігі тежеледі.

ДНҚ-ыдырату кешенін түзе отырып ІІ топоизомеразамен өзара әрекеттесуі цитоуытты әсерінің маңызды механизмі болып табылады.

Упаковка и форма выпуска

По 10 мг или 50 мг активного вещества во флаконы стеклянные, герметически укупоренные резиновыми пробками и обжатые алюминиевыми колпачками с пластиковой защитной крышкой. По 1 флакону вместе с инструкцией по применению на государственном и русском языках помещают в пачку из картона.
Қорғағыш пластикалық қақпақшасы бар алюминий қақпақпен қаусырылған және резеңке тығынмен тығындалған шыны құтыларға 10 мг немесе 50 мг-ден белсенді зат салынған. 1 құтыдан мемлекеттік және орыс тілдеріндегі қолданылуы жөніндегі нұсқаулықпен бірге картонна жасалған пәшкеге салынған.